Dağcılık kış faaliyeti kayıtları başlamıştır

27 Temmuz 2007 - Cuma

05.00 - Telefonun sesiyle uyanıyoruz.   

05.30 - Bahçeye inip kahvaltı yapıyoruz. Kahvaltıda bu kez iri mantı, yanında doğranmış salatalık ve çay var.

06.10 - Hurçlarımızı hazırlayıp otelden ayrılıyoruz.  

06.40 - Uluslar arası Manas havaalanındayız. Osh’a gideceğiz. Dinara bu kez gelmedi. Bu sefer bize eşlik etmek için anne ve babası Tatar olan Amina geldi. Gelen bayanlar özellikle genç ve güzel. Havaalanına gelince uçağın geciktiğini öğrendik. 07.15 de kalkacak olan uçak iki saat rötarla 9.15 te kalkacak. İki buçuk saat havaalanında bekleyeceğiz.

09.30 - Uçak havalandı. Küçük, gürültülü, 60 yolcu koltuğu olan eski bir uçak. Zaten on bir yolcusu biziz. Sade gofreti bizim güzel gofret paketi gibi süslemişler, bir de yanında gazlı dediğimiz mineralli suyu plastik bardak içinde sundular bize. Gofret inanılmaz berbat. Bir saatlik bir uçuştan sonra Osh’a geldik.

10.30 - Osh’dayız. Osh küçük ve yeşil bir yerleşim yeri.

11.15 - Türk’e benzeyen birisi yanımıza gelip Sofia’dan bahsetti. İngilizce bilmiyor. Allah’tan diğer turun rehberi İngilizce biliyordu da o açıkladı. Bizimle konuşmaya çalışan bizi götürmeye gelen şoförmüş. Ama derdini anlatamadığı için de Sofia’dan bahsetmiş. Aslında bizi almaya gelecek olan Sofia. Ama o gelmediği için de sorun oldu. Sofia ile sonradan telefonla iletişim kurup neler yapacağımızı öğrendik. Sonradan da şoförle sıcak bir ilişki kurduk. Neyse ki Mercedes Unimog Kamyondan bozma, arkasında 12 koltuğu bulunan bir araçla havaalanından hareket ettik. Bülent ve ben aracın önünde şoförün yanındayız. El işaretleri ile anlaşıyoruz.     

11.45 - Sofia ile telefon görüşmesi yaptık. Dört saat sonra Yurt Kamp olduğunu ve burada güzel bir öğle yemeği yiyebileceğimizi söyledi. Taldik denilen bölgede bulunan Yurt Kamp, turların yemek için mola verdiği bir yer.

12.00 - Hala Osh’dan çıkamadık. Bir evin önünde durduk. Evin bahçeye açılan büyük kapısından büyük bir hortum ( İtfaiye aracının hortumu gibi ) çıktı. Hortumun ucunu doğruca arabanın benzin deposuna götürdü, hortumla beraber dışarı çıkan adam. Kapı genişçe açıldı ve diğer hortumun ucunun içerdeki varile takılı olduğunu gördük. Hortumu benzin deposuna takan adam içeri girip tam hortumun yarısına yerleştirdiği santrifüj motoruna benzer motoru çalıştırdı. İşin ilginç tarafı bazı evlerin önünde küçücük tahta masalar üzerinde şişe içinde benzin görüyorduk. Demek ki sistem böyle çalışıyormuş. Benzin istasyonları tabii ki var. Eğer istasyondan alırsanız litresi 21.30 com. Evlerden alırsanız 20 com. Arada 1.30 com fark var. Yani yaklaşık iki litresi bir dolar. Bu nedenle de evlerdeki benzinler itibar görüyor.

12.30 - Yarım saat süren benzin alışverişinden sonra nihayet hareket ettik. Hava çok sıcak.  

12.33 - Hareket ettikten sadece üç dakika sonra bir trafik polisi durdurdu. Biz herhalde dağa gidemeyeceğiz. Şoför arabadan inip polisin yanına gitti. Döndüğünde yirmi com işareti yaparak işi bağladığını ifade etti. Ceza trafikle ilgili kaçak benzinle değil.

14.00 - Nihayet şehir dışına çıktık ve hafif eğimli yolda yükselerek ilerliyoruz. Sürekli nehir yatağının yanında süzülen yoldan gittik. Yol boyunca her evin önünde kimi küçük, kimileri büyük yemyeşil bahçeler, bahçelerin sınırını oluşturan yine yemyeşil ağaçlar. Evlerin üstünde eski boru şeklindeki antenler. Nehir hayat vermiş buralara. Havanın hala yağmurlu olması da bu yeşilliği cesaretlendirmiş. Ayrıca yol boyunca Rusların askeri birliklerinden kalma uzun askeri barakaları, kenarlarda sınıra benzeyen tel ya da taşlardan örülü kalıntıları, askeriye giriş kapılarını, boş askeri binaları, gözetleme kulelerini görmek mümkün. 2100 metreye geldiğimizde hava iyice serinledi. Her yer ıslak ve nemli. Yağmurun yeni yağdığı yoldaki su     

birikintilerinden ve çamurlardan anlaşılıyor. Büyük bir yayladan geçtik. Bizim yaylalardan tek farkı ev yerine aynı tip büyük çadırlar. Yol kenarında satış yapan küçük barakalar var.   

14.20 - 2400 metreye ulaştığımızda hava bir hayli serinledi. Artık üstümüze kalın giysileri, polarları giydik.

14.40 - Yağmur başladı. Yukarıdan gelen nehir neredeyse toprak akıyor.                                          

16.30 - Taldik denilen yere geldik. Yemyeşil bir yer. Ağaçların arasında inşa edilmiş küçük bir bina. Bütün servisler burada hazırlanıyor ve yapılıyor. Önünde iki büyük, yuvarlak kıl çadır. Arkasında ise yine iki büyük çadır. Bizi Bar denilen arkadaki büyük çadırlardan birine aldılar. İçerde küçük siniler ve etrafında oturmak için küçük yastıklar var. Yandaki çadırlar ise yatak çadırları. Biz burada kalmayacağız. Sadece yemek yedikten sonra 3600 metredeki ana kampa gideceğiz. Önce bize kahve getirdiler. Yine servisi genç bayanlar yaptılar. Daha sonra da yine fincan demlikler içinde çay hazırladılar. Her çay servisinden önce siyah mı yoksa yeşil mi çay içmek istediğimizi sordular. Yaklaşık 1,5 saat sonra yemek hazırlandı. Hepimiz çok açız. İçinde et olan bir çorba ile başladık. Ardından patatesli ve etli bir yemek geldi. Yanına soğan istedik. Ekmekte harikaydı. Çok keyifli bir yemekten sonra bir kez daha çay içtik.

19.15 - Yurt kamptan hareket ettik. Hala yağmur atıştırıyor.   

20.00 - Yağmur yerini artık kara bıraktı. Arabanın içi karanlık. Herkes uyuyor daha doğrusu uyumaya çalışıyor. Çünkü hepimiz yorgunuz, ayrıca araba da iyice yordu. Dışarısı da çok karanlık. Sadece arabanın farlarından yolu görüyoruz. Arabanın farlarının yaydığı ışıktan süzüle süzüle yağan karı izlemek çok hoş. Saatler ilerledikçe iyice bastıran uykumuzu yolun kalın ve iri taşları sürekli tehdit ediyor. Bir türlü uyumamıza fırsat vermiyor, direniyoruz. Gözlerimiz kapalı ama uyuyamıyoruz. Artık derelerin içinden de geçmeye başladık. Dere sularını yararak ilerliyoruz. Tuvalet ihtiyacı da sıkıntı olmaya başladı ama aldıran yok. Üstelik duyan da yok. Bu sıkıntılarla olacak şey değil, hiç gelmeyecekmişiz gibi gelmişti ama nihayet geldik. Yaşasın! 

24.00 - Ana kampa geldik ve gelir gelmez de herkes tuvalet için farklı yönlere fırladı. Kar atıştırıyor, karanlık ve soğuk. 3600 metredeyiz artık. Aşağıdaki çadırlardan burada da iki tane var. Birisi mutfak hizmetleri için kullanılan diğeri ise yemek yenilen çadır. Çadırların hemen yanından küçük bir dere geçiyor. Dimitri kısa ismi Dima olan ve daha sonra çok iyi anlaştığımız Kore asıllı Kırgız bizi hemen yemek çadırına aldı. Sanki beş masa, etrafında dörder sandalye, VCD ve televizyondan oluşan dağ başında küçük bir kafeterya. Dima sıcak çayla beraber kurabiye türü şeyler sundu bize. Domates ve sarımsakla hazırlanıp küçük kaselerde sunulan sosa benzeyen yiyeceği tadıyorum, hoşuma gidiyor ve çayla yiyorum. Çoğumuz yorgun olduğumuz için yemeye fazla zaman ayırmadan ikişer kişi çadırlara geçiyoruz. Çadırlar ayakta durabileceğiniz kadar büyük. Hurçlarımızı çadırlara taşıyoruz. İç tente ile dış tente arasında malzemeleri koyacak kadar boşluk var. Yerde kalın bir sünger ve üzerinde de mat var. Hemen tulumlarımızı çıkarıp yatıyoruz. Bu faaliyet için aldığım Salewa Diadem 1000  - 40 lık tulumu ilk kez burada kullanıyorum. Ne yazık ki gece ikiye kadar uyuyamadım. Sıcaktan bunaldım. Hiç alışık olmadığım tulum beni sıcaktan uyutmadı. Tulumun içi sanki fırın. Ama dışarısı buz gibi. Gece ikiden sonra uyuyabildim. Yine de ara sıra uyandım. 

28 Temmuz 2007 - Cumartesi

07.30 - Uyandım. Base camp olarak adlandırılan bu yer 3600 metrede düz bir alan. Kamp alanından Pamir dağlarının doruklarını ve Peak Lenin’in doruğunu görebiliyorsunuz. Bembeyaz buzlarla ve karlarla kaplı dağlar çok etkileyici.

08.15 - Kahvaltıdayız. Salam, kaşar peyniri, tereyağı ve dün gece ki domates sosu her zaman masada bulunan yiyecekler. Ayrıca herkese tabakta omlet yumurta ve sosis getirdiler. Her masada iki litrelik içinde sıcak su bulunan birer termos bulunuyor. Çay ya da kahve için her öğünde masalara konuyor. Masalarda ayrıca siyah, yeşil çay, neskafe ve süt tozları da bulunuyor. Servisi uzun boylu Rus bayan Maria yapıyor. Kahvaltıdan sonra Dima’nın çadırına Başkan Alaattin Karaca ile beraber gidip program hakkında konuştuk. İçinde bir yatak, malzemeler, 4400 kampı ile haberleşmek için kullanılan telsiz ve bilgisayar olan bir çadır. Dima bu kampın sorumlusu. Dima’nın İngilizcesi yeterli olmadığı için de Dima Maria’yı çağırdı. Maria Rusçaya çalan İngilizcesi ile Dima’ya yardımcı oldu. Bende çok rahatladım, en azından Maria ile daha rahat anlaşabildik. Dima’nın anlamadığı zamanlar konuya girip Dima’ya açıkladı. Onların bize hazırladığı programda değişiklikler yapıyoruz. Çünkü onların hazırladığı programa göre aklimatize için en son 6200 kampından sonra 3600 metredeki bu ana kampa dönmemiz gerekiyor. Ayrıca onların programına göre burada hazırlık günü olarak konan bir gün daha fazla kalmamız gerekiyor. Bu bize zaman kaybettirecek. Havanın bozması durumunda zirveyi tekrar denemek için fazla zamanımız yok. Eğer aklimatize tırmanışından sonra 3600 metreye dönmez 4400 metrede ileri birinci kampta kalırsak fazladan iki gün, bir gün de burada fazladan kalmazsak üç gün fazla zamanımız olacak. Programı değiştirerek böylece üç gün kazanıyoruz. Sonuçta burada üç gün değil iki gün kalacağız. Bütün konuları içeren bu konuşma 45 dakika kadar sürdü. Programa son şeklini verdik. Ardından Başkan arkadaşlara açıklamada bulundu ve saat 11.00 de aklimatizasyon amacı ile 4400 metreye yürüyeceğimizi söyledi. Zaten programda olan bir tırmanıştı ve herkesin haberi vardı. Herkes hazırlığını yapmıştı. Ben hazırlıksızdım. Programın son şekli ise şu şekilde kesinleşti.

28 Temmuz 2007        Aklimatize Tırmanışı

29 Temmuz 2007        3600 m. Dinlenme Günü

30 Temmuz 2007        4400 m. Tırmanış ve Dinlenme

31 Temmuz 2007        5400 m. Tırmanış ve Dinlenme

01 Ağustos 2007        6200 m. Tırmanış ve Dinlenme

02 Ağustos 2007        4400 m. Dönüş

03 Ağustos 2007        4400 m. Dinlenme

04 Ağustos 2007        4400 m. Dinlenme

05 Ağustos 2007        5400 m. Tırmanış

06 Ağustos 2007        6200 m. Tırmanış

07 Ağustos 2007        6400 m. Tırmanış

08 Ağustos 2007        Zirve ve 6200 m. Dönüş

09 Ağustos 2007        4400 m. İniş

10 Ağustos 2007        3600 m. İniş

11 Ağustos 2007        3600 m. Dinlenme

12 Ağustos 2007        3600 m. Dinlenme

13 Ağustos 2007        3600 m. Dinlenme

14 Ağustos 2007        Osh’a Hareket

Eğer herhangi bir nedenle zirveye ulaşmakta bir sorun yaşarsak 11, 12, 13 Ağustos günlerini zirveye yeniden tırmanış yapmak için kullanabileceğiz.

11.30 - Ben çadıra geçip hazırlık yaparken Başkan yarım saat önceden yürüyüşe başlamış. Tabiî ki ben o sıra çadırdaydım. 10.30 da yürümeye başlayacaklarını da söylediler ve gittiler. Ben suluğu, Camel bag’i hazırlayıp dereden içine su koyup yola koyulana kadar 20 dakika geçti. Onlar bir hayli yol almışlardı. Arkalarından hiç mola vermeden yetiştim. 4400 metredeki ileri 1. kampa giden patikayı takip ettik. Dünkü yağmur nedeniyle her yer nemli ve ıslaktı. Patika bazı yerlerde çamurluydu. 3600 metredeki ana kamptan geçide kadar her yer yemyeşil otlarla kaplıydı ve birkaç da küçük şelale vardı. Yaklaşık 4200 metre olan geçide doğru yürüdük. Geçide çıkan patika zig-zag yaparak yükseliyordu. Sırtlarında çantalarıyla 4400 metre kampına gidenler ve yukarı kampa malzeme taşıyan katırlarla patikada yoğun bir trafik vardı. Geçitten sonra patika yine aşağıya doğru inip güneye, 1. kampa doğru çarşaklı araziden süzülerek uzanıyordu. Patika tamamen buzullarla kaplı araziyi takip ederek 4400 metre kampına gidiyor. Geçidi aştıktan sonra aşağıya inip yeşilliklerin üzerinde dinlenen diğer dağcılar gibi bizde yeşil çimenlerin üzerine uzanıp keyfini çıkardık. Gerçekten tam keyif, güneşte öyle bir ısıtıyor ki. Her ne kadar Sayın Başkanımız yerinde duramıyor ve bizi 4400 metredeki 1. kampa kadar götürmek istiyorsa da yapılan oylama sonucu kaybedip o da bizimle beraber dinlenmek için yemyeşil otların üzerine uzanıverdi. Çünkü katırcılardan buradan sonra kamp yerine daha dört saat yol olduğunu öğrenmiştik. Gidiş geliş sekiz saati bulabilirdi ve karanlığa kalabilirdik. Genel düşünce buydu. Ayrıca ayaklarımızda da plastik ayakkabılar vardı. Yol kötü ve karlı olabilir düşüncesiyle hepimiz plastik ayakkabılarımızı giymiştik. Plastik ayakkabı bu patika için gereksiz, spor ayakkabılar yeterli. Peak Lenin’i çok net görebiliyoruz artık. Marmot denilen iri hayvanları izledik, tavşanların neredeyse iki katı büyüklükte. Sanki köstebek gibi toprağın içine girip kayboluyorlar.

14.30 - Dönüşe geçtik. Dönüş yolunda Özbek bir aile ile karşılaştık. Türkçe konuşarak anlaştık. 4000 km. uzakta sanki Türkiye’deymişiz gibi hiç yabancılık çekmeden konuşup anlaşmak ne hoş. Ailece 3800 lere gezmeye gelmişler. İki küçük çocuk ve altı yetişkin insan. Fotoğraf çektirdik, birlikte. Fotoğraf çektirirken özellikle bizi aralarına dağınık bir şekilde alıp poz verdiler. Güzel bir sohbetten sonra ayrıldık. Yiyecek getirdiklerini ve aşağıda bıraktıklarını, torbalarının içinde ekmek olduğunu, bizden alıp yiyebileceğimizi söylediler. Dönerken bıraktıkları torbaları gördük. Gerçekten ekmek vardı, ama ne ekmek, böreğe benzer, taptaze bir ekmek. İnanılmaz güzel geldi bize. Torbada yiyecekleri, kolaları vardı sanki pikniğe gelmiş gibi. Bir ekmek alıp birkaç çikolata bıraktık. Yine keyifli yürüyüşümüze devam ettik.

16.00 - Ana kampa döndük. Hava hala mükemmel, zirve açık ve çok net. Öğle yemeğinin hazırlandığını öğrendik.

16.30 - Yemekte yine patates ve et. Yanında da güzel bir salata. Yürüyüşten sonra çok güzel geldi. Ekmekler Osh dan geliyormuş. Yemekten sonra dinlenmeye çekildik.

20.30 - Akşam yemeğinde bu kez. Patates, sebze ve et karışımı çok güzel bir yemek. Yanında güzel bir sos. Galiba patates bu ülkenin ulusal yemeği. Yemekten sonra yine termoslarla gelen sıcak suyla kahvelerimizi içiyoruz.

22.30 - Nevzatların çadıra gidiyorum. Durmuş, Korkut, Çetin, Ahmet içerdeler. Oturup sohbet ediyoruz. 

23.00 - Başkan’ın sessiz olun uyarısıyla sesli konuştuğumuzun farkına varıp dağılıyoruz. Dışarı çıkıp dolaşıyorum. Hava iyice soğudu.

23.30 - Çadıra girip uyumaya çalışıyorum ama bu tulumla çok zor. Mp3 dinleyerek uyumaya çalışıyorum.

31 Temmuz 2007 - Salı

07.00 - Kalktık. Tulumu topladık ve kaz tüyü kabanları torbasına koyduk. Tulumu çantanın en altına yerleştirdiğim için sırt çantasını yeniden hazırlamak zorunda kaldım. Yürümeye başlayan birçok insan sesi duyduk, çadırda hazırlıkla uğraşırken. Biz kahvaltıyı sekizde yapıp dokuzda da hareket etmeyi planlamıştık. Çadırdan çıktığımızda buzulun üzerinde yukarıya doğru ip gibi yükselen birçok dağcı gördük. Hava mükemmeldi ve buzul festival havasındaydı. Kahvaltı erkenden hazır olunca çadırdan erken çıkanlar kahvaltısını yapıp bitirmişlerdi. Tam sekizde kahvaltıya giderken “Kahvaltı hazır, Faik. Hemen kahvaltıyı bitirinde yürüyüşe başlayalım.“ diyen Başkan’ın sesini duydum. Tamam, Başkanım diyerek kahvaltıya gittiğimde çoğunun kahvaltıyı bitirdiğini gördüm. Sekizi yirmi geçe gördük ki Başkan Alaattin Karaca ve kahvaltıya erken başlayanlar yürüyüşe başlamışlar. Biz en son Nevzat, Durmuş, Çetin, ve ben dördümüz tam kırk dakika sonra dokuz gibi yürüyüşe başladık. Onları daha fazla bekletmemek için hızlı hareket ettiğimden alt içliği de çıkartmayı akıl edemedim ya da aklıma gelmedi. Poların altında alt içlik bana sonra o kadar dert oldu ki anlatamam. Çünkü hava inanılmaz sıcaktı. Sıcağı sevmediğim için de sıcakta çok bunaldım. Hızlı hızlı hareket ettiğimden de hararetim arttı. Bu şekilde buzulun eğiminin arttığı yere kadar yaklaşık yirmi dakika yürüdük. Osman ve Bülent buradaydı. Bülent telsizlerle ilgili görüşmek için kampa geri döndü. Biz de kramponlarımızı çantadan çıkararak taktık. Nevzatlar hareket ettiler. Ben Osman’la kalıp Bülent’i bekleyeceğimi söyledim. Bülent geldi ve hareket ettik. Tırmandığımız buzuldaki eğim artmaya başladı. Henüz büyük buzul çatlaklarına gelmedik ama problemsiz küçük çatlaklardan geçerek yürümeye devam ettik. Artık sıcak daha etkileyiciydi ve ben daha çok rahatsız oldum. Dolayısıyla geride kalmaya başladım. Bu irtifada hiçbir sorun yaşamayan ben nefes problemi çekmeye başladım. Bülent ve Osman da hiçbir sorun yoktu ve rahat yürüyorlardı. Onları engellemek hoş değildi çünkü benim tempoma göre yürüyorlardı. Onların devam etmesini söyledim. Ayrılıp ilerde bekleyeceklerini söylediler. Güzel bir dayanışma hareketiydi. Artık çatlaklar büyümeye başlamıştı ama şu an geçtiğimiz çatlaklar emniyet almayı gerektirecek kadar büyük değildi. Yine de çok geride kalmadan gruba yetiştim. Emniyet alınması gereken ilk çatlakta emniyet sistemini kurmuşlar ve karşıya geçiyorlardı. Emniyeti alan Bülent’ti. Çok fazla bekletmeden ben de karşıya geçtim. İçimde içliğin olduğunu söyleyince Bülent mucize sözcükleri bulmuştu bile “Abi sıyırsana polarla içliği aşağıya” bu sözcükler beni inanılmaz bir hızda kendime getirdi. Oh be dünya varmış dedirten sözcüklerdi. Ve onların emniyeti sökmelerini beklemeden yürümeye başladım. Çünkü önümüzde iyi bir eğim vardı. Bir sonraki emniyet noktasında onları bekletmek istemiyordum. Yavaş adımlarla çok dik bir eğimi tırmandık. Çok dik ve çok yorucu bir yokuş. Üstelik buraya sabit hat koymuşlar. Bu yokuştan sonra en büyük ve dibi görünmeyen bir buzul çatlağının yanındayız. Üzerinde kar köprüsü var ama sağlamlığı konusunda tartışılır. Birçok dağcı üzerinden geçtiği için her an çökecekmiş gibi duruyor. Bastığınız yer buz ama sanki alt tarafı boş gibi duruyor. Bu kez emniyetin başında Emrah var. Emniyet kemeri ve göğüs jumarı ile ipe girip kar köprüsünü kullanarak karşıya atlıyoruz. Hem de sırtınızda sırt çantasının olanca ağırlığıyla. Burayı da atlatıp tırmanışa devam ediyoruz. Artık çok rahatım ve sorunsuzca yürüyebiliyorum. Ah bir de şu sırt çantasının ağırlığı olmasa. Önümüzde yığınla insan gruplar halinde ip gibi yürüyor. Hava ise gittikçe daha çok ısınıyor. Allahtan sulukta Tang var. Her bunaldığımda bana hayat veriyor. Serin serin yudumluyor ve su problemimi hallediyorum. Kavurucu bir güneş ve rüzgar bile yok. Yükseklik nedeniyle zaten zor nefes alırken bir de sıcak sıcak nefes almak çok bunaltıcı. Artık 4800 metrelerdeyiz. Oturup dinlendik. Arkadan da yine birçok kişi yukarıya doğru ilerliyor. Bunlar da bizden sonra tırmanmaya başlayanlar. Bizimkiler kalktılar. En son Bülent, Osman, Durmuş ayrılıyor. Bu keyif verici manzarayı izlemek ve biraz daha soluklanmak isteği ile yerimden kalkmadım. Çünkü sürekli yanımdan birileri geçiyor, onlarla sohbet ediyorum. Kimileri yukarıya tırmanıyor, kimileri aklimatize tırmanışını tamamlamış aşağıya keyifle iniyor. Hemen hemen hepsi yorgunlukları had safhada olmasına rağmen sıcak bir şekilde selamlaşmadan geçmiyorlar. Tanıdık bir “Hi” ya da “Hello” sözcükleri. Hiç de yabancılamıyorsunuz. “Sanki bir yerlerden tanıyormuş gibi sizinle göz göze gelip selamlaşıyorlar. Aşağıya inenlere yukarı kampı soruyorum.

Artık şu an yalnızım ve grubun en arkada kalanıyım. Alt kampı 4400 kampını gördüğümüz en son yerdeyim. Buralar 5000 metreler. Bizimkiler en az bana yarım saatlik bir fark atmışlardı.

17.00 - Tek bir bayan geliyor, yukarıdan. “Merhaba” dediğinde şaşırdım. Türk müsünüz diye sordum, sorulacak bir soruymuş gibi sanki. O da bozmadı beni. “Türkün olmadığı bir yer var mı?” diye sordu. Hayret 5000 lerdeyim ve Kırgızistan’da Peak Lenin’de bir Türk. Aslında aylar öncesinden üç Türkün buraya gelip tırmanacaklarını duymuştuk. Ama nerede ve ne zaman karşılacaktık. Geleceklerini Mustag Ata ekibinden Mustafa Kızıltaş bahsetmişti. “Muazzez misiniz?” diye sordum. Şaşırırmış bir ifade ile “Evet” dedi. Doktor olan Muazzez Özçelik üç kişilik ekipteki tek bayandı. 6200 metreye çıkıp aklimatize tırmanışını  tamamlamışlar, çadırlarını 6200 metreye kurup bırakmışlar ve aşağıya iniyorlarmış. Diğer iki erkek Ankara’dan Mehmet İnal, Bursa’dan ve Ankara’da ikamet eden Serkan Ketük ise arkadan geliyorlarmış. 5400 kampına ne kadar var diye sorduğumda üç saat kadar sürer dedi. Vedalaşıp ayrıldık. Saat beş ve daha üç saat var. Muhtemelen sekiz dolaylarında kampta olacağım. Bizimkiler zaten yarım saat kadar önümde onları izliyorum. Havanın değişmesi sorun olabilir diye düşündüm kendi kendime. Ama artık adımlarım iyice yavaşladı. Artık her adım attığımda iki nefes alıp vererek tempomu oluşturdum. Keyifle yavaş yavaş yürümeye devam ettim. Muazzez’in arkadaşları Serkan ve Mehmet’te aşağıya doğru indiler. Ayaküstü onlarla da sohbet ettik, ayrıldık. Ukraynalı dört genç geçti yanımdan. Onlara göre herhalde çok yavaştım ki beni gerçekten çok etkileyen bir soru sordu. “İlerde kamp kuracağız, kampı kurduktan sonra dönerek size yardımcı olmamı ister misiniz?” Afalladım, çeviride hiçbir problem yok. Ben İngilizce öğretmeniyim ve İngilizce konuşup anlamada da hiçbir sorunum yok. Üstelik gençte çok güzel İngilizce konuşuyor. Niye afalladım? Bizim ülkede dağda herkes kendinden sorumludur ilkesi ile hareket edip grup olarak başladıkları tırmanışlara arkadaşlarını bırakarak tek başlarına zirveye ulaşma içgüdüsü ağır basan birçok insan olduğunu biliyorum ve raporlarını da okuyorum. 5100 metrede hiç tanımadığım bir Ukraynalı birazdan kamp kuracaklarını, döneceğini ve bana yardım edebileceğini teklif ediyor. Teşekkür ettim, bana sıcacık bakıp gülümseyen yüze. Tempomun bu olduğunu ve çok iyi olduğumu anlattım. Gerçekten çok iyiydim. Onlar da çok ağır yürüyorlar ama benden biraz daha hızlılar. Sanıyorum en son bizlerdik. Onlar bir bayan üç erkek ve en son da ben. Artık Kızartma tavasındayız. Yani güneş ışınlarının sizi en güzel yakabildiği bir alandayız. Düz bir alan burası. Buradan 5400 kampını görebiliyorsunuz. Yaklaşık bir saatlik yol kaldı. Güneş o kadar açık ve manzara o kadar net ki. Sürekli fotoğraf çekerek ilerliyorum.

19.30 - Güneş 5400 kampının hemen üstündeki sırtta kayboldu ve hava birden serinledi. Polarımı çıkarıp giydim. Ukraynalılar 5400 metre kampına yarım saat kala düz bir alanda çadırlarını kurmuşlar. Kampa gitmemişler, orayı çok kalabalık gördüler herhalde. Oradan geçerken selamlaştık. Hava çok soğudu. Kampa doğru iki kişi ilerliyor. 5400 metre kampı dağın yamacında buzlar üzerine kurulmuş. Rengarenk çadırlardan oluşan bir renk cümbüşü sanki. Çok geniş bir buzul çatlağının üzerinden geçiyorum. Onbeş dakika kadar bir zaman kaldı.

20.10 - Dışarıda birkaç yabancının sohbet ettiğini gördüm. Beni hoş geldin diyerek selamladılar. Bizimkiler dışarıda değiller. Sora sora ilerledim. Sadece Başkan Alaattin Karaca  dışarıdaydı. O da çadırı ile ilgileniyordu. Çetin gelir gelmez Vaude Explorer çadırını kurmuş ve çadıra girmiş. Durmuş ve Nevzat iyi olmadıkları içinde Çetinle aynı çadıra girmişler. En son gördüğüm iki kişi de Durmuş ve Ahmet’miş. Başkan bunları anlatırken de “Faik indirsene çantanı sırtından!” diye uyarıyor. On bir saattir yürüyorum ve hiçbir problemim yok. Baş ağrısı, mide bulantısı yok. Aşırı yorgunluk hissetmiyorum. Sanırım sürekli aldığım sıvı ve yavaş yavaş tempolu yürümem beni çok rahatlattı. O kadar rahatım ve o kadar iyiyim ki sanki o taş gibi ağır çantamın sırtımda olduğunun farkında bile değilim. Daha doğrusu çantamla bütünleşmişim gibi. Henüz hava kararmamış. Çetin’in çadırının tam önündeydim. O sıra Nevzat yandaki çadırın boş olduğunu, çadırın sahiplerinin aklimatize tırmanışı için gitmiş olabileceklerini, benim o çadıra geçebileceğimi söyledi. Ben de Çetin’in çadırında üç kişi sıkışmayın gel o çadırda beraber kalalım dedim. Aklına yattı. Ama Nevzat iyi değildi. Sıcak hava yüzünden su kaybı nedeniyle Nevzat, Durmuş ve Çetin dehidre olmuşlar.

5400 kampına ilk önce 15.45 sıralarında Musa ulaşmış. Onu kırk beş dakika sonra Korkut ve ardından Emrah ile Başkan izlemiş. Musa 7.5-8 saat süren bir sürede ulaşmış kampa. 16.30 gibi de Vaude Space K2 çadırını kurmuş. Bu kadar kısa sürede buraya ulaşması ona hiçbir şey kazandırmamış. O kadar çok kötü ki ayakta duramıyor. Vücudu bitmiş durumda. Bu hali ile yarın 6200 metreye gitmesi mümkün değil. Zaten ben kampa ulaşmadan önce kısa bir toplantı yapılmış ve yarın burada kalmamız kararlaştırılmış. Yani yarın 5400 metrede kalıyor ve dinleniyoruz. Eğer hava bozmazsa ertesi gün 6200 kampına gideceğiz. Hava çok soğudu. Kamp yeri buzulun üzerinde. Ara sıra tabandan buzulun hareket ettiği izlenimini uyandıran sesler geliyor. Bu kamp yeri 1990 da oluşturulmuş. Daha önceki kamp yeri 100 metre aşağıda bir buzul çatlağının üzerindeymiş. Buzul çatlağının hareket etmesi ile kamp çatlağın içine gömülmüş ve 40 kişi hayatını kaybetmiş. O olaydan bir kişi kurtulmuş. Yine bir buzul çatlağının üzerinde miyiz bilmiyorum ama çatlak çok yakınlarda olmalı. Ses çok net bir şekilde tabandan geliyor.         

Nevzat tulumunu, matını ve kabanını getirdi. Yorgun bir şekilde çadıra girdi ve matını sererek tulumun içine girip hemen yattı.

Battal boy bir çöp poşeti bulup çadırlardan uzak bir yerden kar küreği ile poşeti karla ağzına kadar doldurdum.  Durmuş ve Çetin’in çadırına geçtim. Ocağı ve tencereyi çıkarıp kar erittim. Sıcak su hazırladım. Termosları sıcak su ile doldurdum. Yemekleri çıkardım. Çok sevindiler. Ama suyun haricinde hiçbir şey istemediler. Üstelik yemekleri de hazırlamıştım. Ülkerin hazır yemeklerini ısıtıp yiyecektik. Durumları iyi değildi, hiçbir şey yemediler.

22.00 - Artık yavaş yavaş uykum geldi. Sekiz gibi gelmiştim ama hala dinlenmemiştim. Dışarı çıktım. Derin derin soluklandım. Hala ayaktaydım, burada olmak çok keyifliydi. Tuvalet için yürüdüm biraz. Kampta hiçbir ses yoktu. Nevzat’ın yanına gittim. Çadırın içi çok soğuktu. Tulumun içine girdim. Altımda şişme mat olmasına rağmen yerin soğukluğunu aynen hissediyorum. Uyumuşum.